ShimKyu.4everlove[Fic]♥ Part5

posted on 11 Apr 2008 16:17 by shimkyufic

ShimKyu.4everlove[Fic]♥ Part5

คู่ใหม่น่าจิ้นต์...แจโฮ >W<!!

Part 5

         กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง 

จบ คาบสุดท้ายแล้ว

 

เย้ๆ ดีใจจัง

 

แต่น่าแปลกนะ...ตลอดคาบที่เรียนผมไม่เจอชางมินเลย...

 

เจอแค่คาบ วิชาการ แล้วที่เหลือก็หายตัวไปเลย

 

แล้วทำไมผมต้องคิดถึงเค้าด้วยเนี้ย = =*

 

“เห้ย ไปหาไรกินกัน โคตรหิวเลย”ฮยอกแจโวยวาย

 

“เออ กูก็หิว...แต่กูช๊อคมากกว่าหิวว่ะ”ซีวอนบอก

 

“เออ กูก็ช๊อค แต่ก็หิวมากกว่า”อะไรของไอ 2 คนนี้มัน - -*

 

“ตกลงว่า...คิบอม มึง...กับ ไอลัคกี้...เป็นแฟนกันแล้ว?”ซีวอนถามด้วยหน้าตากล้าๆกลัวๆนิดๆ

 

ผมกับคิบอมพยักน่าหงิงๆ

 

“โอ้ยยยยยยยยยยยยย กูจะบ้าตายยยยย ไอลัคกี้งี้มึงก็เสร็จไอบอมดิว่ะ ไม่น้ากูไม่ยอมมมมมม”ฮยอกแจโวยวาย

 

“ไม่ยอมอะไรหรอ”เสียงหวานๆที่ตอนนี้น่ากลัวสุดๆดังขึ้นด้านหลังฮยอกแจ

 

“อะ...อุ้ย...ซองมิน ห่ะๆไม่มีไร ก็...ก็...ก็แค่....เอ่อ...”แค่อะไร๊ ตอบไปดิว่ะ

 

5555+

 

อย่าฮยอกแจ มึงอย่ามามองหน้ากู เพราะกูไม่รู้เหมือนกันว่าจะช่วยยังไง

 

“ก็แค่อะไร?”ซองมินเอียงคอถาม

 

ธรรมดาถ้าดูท่าทางอย่างนี้ของซองมินคงจะต้องละลายเพราะความน่ารักกันเป็นแถวอย่างแน่นอน

 

แต่! สำหรับตอนนี้ แม้แต่ผมยังรู้สึกเลยว่ามีรัศมีสีดำมืดๆ แผ่ออกมาจากท่าทางน่ารักนั้น...

 

 “ก็แค่ หยอกกันเล่นๆน่ะ...ห่ะๆ ใช่ม่ะๆ เนอะๆ”อย่าเว้ย ฮยอกแจกูขอร้องอย่าโยนขี้มาให้

 

“ใช่ๆ ห่ะๆ”และแล้วผมก็ต้องจำใจตอบความ...เท็จ

 

อีกครั้ง  เหออออออออ

 

“อ๋อ นึกว่าฮยอกแจจะจีบลัคกี้ซะอีก แค่หยอกกันก็ดีแล้ว แต่ซองมินไม่ค่อยชอบน่ะนะ”ซองมินบอก

 

“แต่! ถ้าจับได้ว่ามันเป็นความจริงละก็ หึหึ...”ซองมินที่น่ารักหายไปไหนนนนนน

 

ที่ไม่ใช่ซองมินชัวววววว อ๊ากกกกกกกกก น่ากลัวอ่ะ

 

“อะ...เอ่อ...เป็นไปไม่ได้อยู่แล้วเพราะ...ผมกับคิบอมเป็นแฟนกันแล้ว”ผมบอกพร้อมกับคว้ามือคิบอมไปจับ

 

“ใช่ๆ”คิบอมรีบบอก

 

“กูรู้นะว่ามึงก็ยังไม่อยากตาย”ผมกระซิบคิบอม

 

“เออดิว่ะ กูยังจีบดงเฮไม่ติดเลย”คิบอมกระซิบกลับ

 

“อ้าว ไอนี่ยังไม่ถึงวันมึงจะนอกใจกูแล้วหรอ”ผมถาม

 

“เปล๊า กูไม่ได้นอกใจ แค่พูดให้ฟัง”เออ พูดให้ฟัง เยี่ยมเลยเพื่อน

 

“อ่ะ! ชางมิน!!”ผมเห็นชางมินระยะ 100 เมตรแล้วครับ นั่งอยู่กับเพื่อนกลุ่มนึง

 

ผมจึงรีบวิ่งเข้าไปหา

 

แต่!!

 

ไปไม่ได้ครับ วิ่งยังไม่ถึง 2 ก้าวเลย =[]=!

 

ทำไมน่ะรึ

 

ก็ไอคิบอมมันคว้าคอเสื้อผมไว้อยู่นี่ไง!!

 

“อ๊ากกก ปล่อยกูดิว่ะ มึงจะจับกูไว้ทำมายยยย”ผมร้อง เดี่ยวชางมินก็ไปพอดี  อ่ะ!! นั้นไง หือ ลุกไปแล้ว T^T

 

ไปคิบอม ไอมารหน้าแป้น!

  

“แหม่ ว่าแต่เค้าแกก็เหมือนกันแหละ ยังไม่ถึงวันจะนอกใจกูซะล่ะ”

 อึ่ก! 

เจ็บๆครับ โดนไอบ้าคิบอมมันตอกกลับ เจ็บครับ

 

“เออ...เปล๊า ไม่ใช่สะหน่อย เอ้อ ไปกินข้าวกันเถอะ!”สถานการณ์แบบนี้เสด็จป๊าสอนไว้ว่าให้เปลี่ยนเรื่อง

 

“อืมๆ ไปเด๊ะ ไปกินที่ไหนอ่ะ”ฮันกยอง ...ที่ไม่รู้ว่ามาตอนไหน - -“ ถาม

 

“ไม่รู้อ่ะ ตามใจ อ๊ะ!ดงเฮ!!!!”ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปกินไหน -0-*

 

อ้าวนั้นดงเฮนี่หน่า !!

 

ผมรีบวิ่งไปที่เป้าหมายทันที

 

“อะ...อ้าว คยูฮยอน ว่าไง จะไปไหนกันหรอ?”ดงเฮนี่น่ารักจังเลยยยยย

 

“อ๋อ ว่าจะไปกินข้าวน่ะ ไปด้วยกันไม๊”ผมถามดงเฮ

 

“อะ...เอ่อ...ไม่รู้ซิ ได้มั้ง”ดงเฮตอบอย่างกล้าๆกลัวๆ

 

กลัวไอคิบอมใช่ม่ะ ไม่ต้องห่วง ผมจะปกป้องดงเฮเอง ><”

 

“เห้ย ไอลัคกี้เร็วเข้า”ฮยอกแจตะโกนมา

 

“เออๆ รู้แล้วๆ ไปเดี๋ยวนี้แหละว่ะ”ผมจับมือดงเฮวิ่งไปที่กลุ่มทันที

 

อ่ะๆๆ ตาวิเศษเห็นน่ะ

 

“กูเห็นนะโว้ย ว่ามึงแอบมองตอนกูจับมือดงเฮวิ่งมา”ผมกระซิบคิบอม

 

ใส่ไฟครับ!

 

อย่างนี้มันต้องใส่ไฟ เท่าน้านนนน

 

โฮะๆ [หัวเราะแบบนางมารร้าย]

 

“อะไรกัน ที่รัก ไม่จริงเลย อย่าคิดอย่างงั้นซิ”ว่าแล้วไอคุณคิบอมก็เอามือมาโอบไหล่ผม

 

เฮ้ย! ผิดแผน มันไม่ใช่อย่างงี้นิหว่า

 

“เอ่อ...มึงไม่หึงเรอะ?”ผมถามมันเบาๆ

 

“หึงเว้ย แต่กูว่ามึงอ่ะควรจะหึงกว่ากูอีก”งง ครับ - -?

 

“อะไรว่ะ”ผมถาม

 

“มองตรงไปข้ามหน้าเด๊ะ”ละแล้วผมก็ได้คำตอบครับ

 

แจ่มแจ้งเลย

 

สิ่งที่ผมเห็นก็คือ ชางมิน...กำลัง...จูบกับผู้หญิงคนหนึ่งอยู่หน้าโรงเรียน

 

เห๊อะ

 

“อะ...อะไรของมึง ทำไมกูต้องหึงด้วย”เหอะ นั้นซิ ทำไมต้องหึงล่ะ

 

ไม่ได้เป็นอะไรกับเค้าซักหน่อย แต่ทำไมคิดแล้วน้ำตามันพลานจะไหลแบบนี้น่ะ

 

“คิบอม”Q^Q

 

ผมหันไปเรียกคิบอมเสียงอ่อย

 

“เห้ย น้ำตาร่วงเลยหรอว่ะ เฮ้ย โทษทีๆ กูไม่รู้ว่ามึงจะร้อง โอ๋ๆ ไม่ร้องน้าๆ วันหลังจะไม่แกล้งแล้ว เค้าขอโทษ

 

น้า”คิบอมค่อยๆปาดน้ำตาให้ผมแล้วกอดปลอบแบบที่มันทำประจำ ทุกๆครั้งที่ผมร้องไห้

 

ทุกครั้งที่ผมร้องไห้คนที่ปลอบประโลมได้ดีที่สุดคิบอม ส่วนไอ2คนนั้นอย่าให้พูดเลย

 

“ฮึก มึงง่ะ แกล้งกู ฮือๆ”ผมร้องหนักเข้าไปอีก ทำให้คิบอมยิ่งกอดผมแน่มากขึ้น

 

.

 

.

 

.

ทั้งสองกอดกันกลม...โดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาที่แสนจะเจ็บปวด 2 คู่จากใครบางคนมองอยู่ซักนิด...

 

.

 

.

 

.

“ฮึก...”ผมสะอื้นครั้งสุดท้ายก่อนจะดันตัวคิบอมออกแล้วเดินไปที่ร้านอาหาร

 

โดยคิบอมยังคงจับมือผมอยู่ เป็นการให้กำลังใจ และปลอบว่า อย่าร้อง

 

มันน่ะ เป็นอย่างนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว พูดไม่ค่อยเก่ง ส่วนมากจะแสดงด้วยการกระทำซะส่วนใหญ่

 

.

 

.

 

.

 ร้านราเมง 

 “โห้ยยย กว่าจะมา ช้าจังเลย มามามาเร็วๆ สั่งๆ กินไรดี”ฮยอกแจที่เห็นพวกเราเดินเข้าร้านก็ทักขึ้นทันที

 

“อะ...เอ่อ...ขอไปห้องน้ำก่อนนะ”ดงเฮบอกก่อนจะวิ่งไปที่ห้องน้ำ

 

ทำไมเสียงเค้าถึงฟังสั่นๆล่ะ

 

“เห้ย กินไร?”ซีวอนถาม

 

“ร้านราเมง แกจะให้ฉันกินสเต็กไม๊ล่ะ”น้าน เงียบเลย เป็นไงล่ะ โดนคิบอมย้อนไปที

 

“ฮันจ๋า~ ไอคิบอมมันว่าเค้าอ่ะ”พอเห๊อะ ซีวอน แกไปอ้อนฮันก็ไม่ช่วยอะไรหรอก

 

“อะ...เอ่อ...แต่เค้าว่าก็เป็นอย่างที่คิบอมพูดจริงๆนั้นแหละ”น้าน

 

ฮันยังเข้าข้างคิบอมเลย

 

“55555555555555+”แล้วก็ตามด้วยเสียงหัวเราะร่วนของคนร่วมโต๊ะ

 

เอ...

 

ผมว่า ดงเฮไปห้องน้ำนานแล้วนะ

 

เป็นอะไรรึเปล่า

 

“เอ่อ เดี๋ยวฉันไปห้องน้ำก่อนนะ ดงเฮไปนานแล้ว เดี๋ยวขอไปตามก่อน”ผมบอกแล้วลุกไปที่ห้องน้ำทันที

  

ผมค่อยๆเดินเข้าไปในห้องน้ำ

 

“ฮึก...ฮึก...ฮือ...ทำไม...”สะ...เสียงใครอ่ะ

 

ผมไม่เห็นจะเห็นใครซักคน

 

ยะ...อย่าบอกนะว่าผีอ่ะ

  

เอ๋? มีคนอยู่นี่หน่า เห็นขาอยู่แว่บๆ *-*

 

ผมค่อยๆเดินเข้าไป

 

เอาว่ะ ใจๆหน่อย

 

“ฮึก...ฮือ...”เสียงร้องไห้ดังขึ้นเรื่อยๆ

 

“ดะ...ดงเฮ”ผมเรียกชื่อคนที่กำลังนั่งสะอื้นอย่างแผ่วเบา

 

ดงเฮเงยหน้าขึ้นมามองผมนิดๆ แล้วค่อยๆยืนขึ้น

 

“อะ...เอ่อ...นายเป็นอะไรไม๊?”ผมถาม

 

“หึ! ไม่...ผมไม่เป็นอะไรหรอก ถึงเป็นก็คงไม่มีคนอย่างคิบอมมาคอยปลอบแบบคุณหรอก!”ดงเฮตอบผมด้วย

 

น้ำเสียงเหยียดหยาม?

 

ทำไมดงเฮถึงพูดอย่างนี้ล่ะ แล้วคำว่าคุณอีก ฟังดูห่างเหินจัง

 

“หึ! ฉันเกลียดนายที่สุดเลย!!!”

 

อึ่ก!

 

ดงเฮพลักผมแล้ววิ่งออกไป

 

“เดี๋ยว!”ผมร้องไว้..........แต่ไม่ทัน........

 

ผมเดินคอตกออกมาจากห้องน้ำ

 

“อ้าว ลัคกี้ แกไปตามดงเฮยังไงว่ะ กูเห็นเค้าวิ่งออกไปเมื่อกี้อ่ะ”ซีวอนทักทันที

 

“มีอะไรรึเปล่า?”ซองมินถาม

 

“เหออออ ไม่รู้อ่ะ อยู่ดีดีเค้าก็บอกว่าเกลียดผม”ผมตอบซองมิน

 

“เอ๋? แล้วเค้าจะเกลียดนายโดยไม่มีเหตุผลได้ยังไง”ฮันกยองพูด

 

“เหออออ ไม่รู้อ่ะ ช่างเถอะ”ผมพูดอย่างปลงๆ

 

“เอ้า อาหารมาแล้ว กินๆๆ”ฮยอกแจพูด เพื่อทำลายความเครียดบนโต๊ะ

 

เหออออออออ

 

“อย่าเครียดน่า เดี๋ยวค่อยว่ากันก็ได้ ตอนนี้กินก่อน”คิบอมว่าพลางเอามือมาลูบหัวผมนิดๆ

 

ผมไม่ใช่หมานะ - -*

 

.

 

.

 

.

 

แล้วมื้อเย็นที่แสนหม่นหมองก็ผ่านไป

 

...

 

ตอนนี้พวกเราแยกย้ายกันกลับหอ

 

โดยฮยอกกับซีวอนขอไปส่งซองมินและฮันกยองก่อน

 รักกันจริงนะ - -*  หมั้นไส้ว้อยยยยยย 

โดยที่ตอนนี้เหลือผมกับคิบอม 2 คน

 

“เอ่อ...”เอ่อ...พูดไรดีว่ะตู

 

ถ้าพูดเรื่องดงเฮตอนนี้มันจะกระโดดงับคอตูไม๊เนี้ย - -“

 

“เรื่องดงเฮ...”น้านนนน

 

มันเริ่มให้เลยห่ะ

 

“อือ...คือว่า...”แล้วผมก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องน้ำให้คิบอมฟัง

 

“หรอ...อืม ช่างเถอะอย่าคิดมากล่ะ ขึ้นไปแล้วก็รีบเข้านอนได้แล้ว ระวังไอรูมเมทนั้นด้วย”เออ เทศนาโวหารกู

เป็นชุดเลยนะ -*-

 

“คร๊าบบบบ คุณพ่อ”พูดเสียงยานคางก่อนจะวิ่งขึ้นหอไป

.

 

.

 

.

 

.

 

.

  

อ๊ากกกกกกกกกกกก

 

ไอตึกบ้า ทำทำไมสูงๆว่ะ ห้องอยู่ตั้งชั้น3 แหนะ หือๆ

 

ถ้าตูเรียนจบแล้วน่องโป่งนะ ตูจะจ้างคนมาเผาตึกทิ้งแมร่งเลย =3=*

 

แกร๊ก...

 

ผมไขประตูห้องแล้วเดินเข้าไปอย่างช้าๆ

 

*-*

 

ไม่มีใครอยู่เลย

 

เอ๋? ชางมินไม่อยู่หรอกรึ?

 

นี่มันจะ 4 ทุ่มแล้วนะ เดี๋ยวหอก็จะปิดแล้ว

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

ผมเดินเข้าไปห้องน้ำเพื่อชำระร่างกาย วันนี้มันช่างเหนื่อยเหลือเกิน เหออออ...

 

พออาบน้ำเสร็จผมก็มานั่งดูทีวี

 

หุ้ย! ดูทวีจอเล็กๆแล้วมันรุ้สึกขัดใจยังไงไม่รู้ห่ะ  -*-

 

แกร๊ก...

 

“หู้ย แมร่งตัวหนักฉิปหายเลย ไอบ้านี่”

 

“แมร่งไม่รู้ไปอารมณ์เสียบ้าอะไรมา ซัดไป 10 กว่าขวด แมร่งค่าเหล้าเล่นเอากูหมดตัวเลย”

 

“แมร่งอาการแบบนี้เหมือนตอนมันอกหักเลยว่ะ”เสียงนี่? ใครหว่า -0-?

 

ผมเดินไปที่ประตู

 

ปรากฏว่า...!!!

 

ชางมินกำลังครึ่งหลับครึ่งตื่น โดยมีเพื่อนหิ้วปีกอยู่ 2 ข้าง

 

โดยเพื่อนก็บ่นตลอดว่าตัวหนักๆ

 

“อ้าว นี่ไงรูมเมทมัน เอ้อ ฝากดูมันหน่อยเว้ย ไปล่ะ เดี๋ยวหอแมร่งปิด”ว่าแล้วไอหน้าปลาหมอ ทั้ง2 ก็ปล่อย

 

ชางมินลงกับพื้นแล้วหายตัวไปทันที

 

“อ้าว! เห้ย เดี๋ยวดิ!!”ผมเรียก แต่ไอพวกนั้นมันหายไปแล้ว

 

T^T

 

เอาอีกแล้ว โจ คยูฮยอน ซวยอีกแล้ว

 

ว่าแต่ชางมินเป็นอะไรหว่า - -?

 

ผมเลยยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ คนที่ฟุบอยู่กับพื้น

 

ฟุดฟิด...ๆ

 

อ่า... กลิ่นแบบนี้ไม่บอกก็รู้ว่าทำอะไรมา

 

กลิ่นเหล้าหึ่งเลย

 

“หือ?”ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมาสบตาผม ใบหน้าที่แดงจัดเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ และกลิ่นตัวที่มีกลิ่นหอมนิดๆของ

 

น้ำสีอำไพที่ร่างสูงดื่มขึ้นไป ทำให้คนต้องหน้าดูน่ารักขึ้นเป็นเท่าตัว...

 จุ๊บ! OxO!!! อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก 

“คิคิคิ”ชางมินหัวเราะ

 

“หะ...หัวเราะอะไร นะ...นายขโมยจูบแรกผมนะ!!”ผมวีนทันที

 

ทำไงอ่ะ นั้นมันจูบแรกผมนะ T^T อุส่ารักษามาเกือบตาย หือๆ

 

ดันเสียให้คนเมาเนี้ยนะ เยี่ยม!!! Q^Q

 

“ก็นาย น่ารักนิหน่า 55+”=O= ควรจะเชื่อคนเมาดีไม๊ว่ะเนี้ย

 หมับ! 

“เฮ้ย ปล่อยนะ!”ผมร้องทันที

 

ก็ร่างสูงตรงหน้าเล่น จับหน้าผมให้หันไปสบตากันตรงๆน่ะซิ

 

เอาแล้วไง...เอาแล้วไง

 

ใกล้แบบนี้ ใจมันเต้นจนจะหลุดออกมาอยู่แล้วนะ >///<

 

อย่าใกล้มากได้ไม๊เนี้ย  เดี๋ยวแม่กัดจมูกหลุดเลย [โหดว่ะ -0-*]

 O///O! =///=!! 

จ้องเข้าไป...จ้องเข้าปายยยยย

 

อ๊ากกกกกกกกกกกก เดี๋ยวก็ท้องหรอกจ้องมากๆ

 

อย่านะโฟ้ย

 

เดี๋ยวตูท้องงงงงงงงง ><!!

 

[ได้ข่าวว่าแกเป็นผู้ชาย -0-*...อีกอย่าง คนนะไม่ใช่ปลากัด =[]=!]

 

“ฟังดีดีนะ...”ชางิมนพูดเสียงจริงจัง ถึงแม้จะติดเสียงเมาๆอยู่บ้างก็เถอะ

 

“ฉัน-…”ฉัน...ฉันอะไร??

 

“อะ...อะไร?”รีบๆพูดเซ่! เดี๋ยวแม่จับกดซะเลย ยิ่งไม่มั่นใจในความอดทนของตัวเองอยู่

 

“ง่วงนอน!!!”ชางมินตะโกนลั่นแล้วก็

 แอ่ก! 

หลับไปแล้ว =O=!

 

“เห้ย ชางมินตื่นก่อน นายจะนอนตรงนี้ได้ยังไง ตื่นๆ”ผมเขย่าตัวชางมิน เบาๆ...(สะเมื่อไหร่)

 

“โอ้ยยยย ตื่นก็ด้ายยยย ไปนอนกานนนนน”ว่าแล้วพี่แกก็ลากผมเข้าห้อง O_O!!

 

“เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยยย”ผมร้องลั่น

 

เข้าห้องนอนผม -0-* เยี่ยม

 

สงสัยพี่แกคงเข้าใจว่าห้องนี้เป็นห้องพี่แกไปแล้วซินะ   เหออออออ

 

พอถึงเตียงชางมินก็ทิ้งตัวลงนอนทันที

 

= =”

 

ตกลงว่าเป็นหน้าที่ตูอีกแล้วใช่ม่ะ ที่ต้องดูแลมันเนี้ย

 

บ่นไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น ไปหาผ้าขี้ริ้ว เอ้ย! ผ้าเช็ดหน้า มาเช็ดตัวพี่แกดีกว่า =3=”

 

(“แมร่งไม่รู้ไปอารมณ์เสียบ้าอะไรมา ซัดไป 10 กว่าขวด กูหมดตัวแล้วเนี้ยแค่ค่าเหล้า”)

 

(“แมร่งอาการแบบนี้เหมือนตอนมันอกหักเลยว่ะ”)

 

คำพูดของเพื่อนทั้ง2 ของชางมินวนเวียนอยู่ในหัวผม...

 

“อืมม..อย่าไปเลยนะ...ขอร้อง...อย่าไปเลย”ชางมินเพ้อ?

 

เพ้ออะไร

 

ผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ

 

ไม่ได้แอบฟังนะ =w=”

 

แค่อยากรู้เฉยๆ ไม่ผิดหรอก เนอะๆๆ!!

 หมับ! O_O! 

“เห้ย! ชางมินปล่อย นายยังไม่ได้ใส่เสื้อเลย!”ผมร้องลั่น

 

ก็จู่ๆพี่แกก็ดึงผมลงไปกอดแล้วยังเอาหน้าซุกคอผมอีก =///=

 

เสื้อก็ไม่ใส่ หุ่นก็ชวนเสียเลือดเสียจริง

 

“ห้ามนะ...นายห้ามมีใครนะ....รักฉันได้คนเดียว”ชางมินพูดกระซิบที่หูผม

 O///O! 

จักกะจี้อ่ะ ><”

 

แต่ที่พูดนี้หมายถึงใคร?

 

คงไม่ใช่ผมหรอก...ใช่ไม๊

 

เหออออ

 

พระเจ้าครับ ผมขอทำผิด...ขอคิดว่าคนที่เค้าพูดถึงเป็นผมจะได้ไม๊...แค่ครั้งนี้...ครั้งเดียว...ที่ผมจะหาความอบอุ่น

 

จากคนคนนี้...

  

ร่างบางกอดตอบคนที่กอดเค้าอยู่ แล้วทั้งคู่ก็เข้าสู่ห่วงนิทราไป...

   
 

ปั่นสุดชีวิต

 

คิดไม่ออกอ่าค่ะ T^T

 

ฟิชชี่มันทวงฟิคเกือบทุกวัน โฮ~~~~

 

ไม่สวยแล้วยังใจร้ายอีก เดี๋ยวให้ฮยอกงับคอซะเลย ฮือๆ T^T

 

ขอโทษนะค่ะ ที่มาลงช้า ช่วงนี้มีเรื่องเกิดขึ้นเยอะแยะมากมาย จนเรามึนไปหมด... ^^

 จริงเสร็จตั้งแต่วันที่ 9 แล้ว แต่เน็ตโดนตัดอ่ะ T^T เศร้าค่ะ 

ได้ฤกษ์มาลงรับสงกานต์เค๊อะ อิอิ ^O^!

 Happy Songkan Day! 

นะค่ะ

 

จ๊วบๆ

 

 

Tags: chingmin, fic, kyuhyun, love, suju, super junior, tvxq, yaio7 Comments
Previous | Next